Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

ΔΑΙΜΟΝΕΣ

 













Δεν εχω να πω πολλα. 22 χρονια μετα, η ροκ οπερα του Νικου Καρβελα, ανεβαινει και παλι, στο θεατρο Παλλας, με πρωταγωνιστρια παντα την Αννα Βισση, σε σκηνοθεσια του Γιαννη Κακλεα. Καπου εδω, νομιζω οτι αρχιζει να γινεται σαφες το γιατι δεν εχω να πω πολλα! Ειμαι φαν του Καρβελα, ειμαι φαν της Βισση, εχω μεγαλωσει με τα τραγουδια τους, εχω λιωσει τα τραγουδια τους, και πιστευω οτι ανηκουν σ`αυτη τη σπανια κατηγορια καλλιτεχνων, που ειτε τους αγαπας, οχι τους εκτιμας ή τους θαυμαζεις, τους αγαπας, ειτε οχι. Οπως κι αν εχει ομως, θεωρω οτι μετα απο τοσα χρονια, τοσες επιτυχιες, και τετοιες πορειες, συμφωνουμε ολοι στο οτι μιλαμε για δυο ανθρωπους υπερανω κριτικης! Να πω τι; Αν ειναι ωραια η μουσικη που εγραψε ο Καρβελας ή αν τραγουδησε καλα η Βισση; Θα πω οτι δεν με ενδιεφερε καν! Δεν πηγα να ψαξω και να μελετησω τιποτα... Δεν πηγα να δω αν μπορει ή οχι να παιξει η Βισση θεατρο, δεν πηγα να εξετασω τι μπορει να ειναι μια συγχρονη ελληνικη ροκ οπερα, δεν πηγα να δω αν θα τραγουδαει σωστα ο υπολοιπος θιασος, δεν με ενδιεφεραν τα λαθη που μπορει να εγιναν -γιατι παντα γινονται!
Θυμαμαι οτι πηγαινα δημοτικο οταν η Βισση ελεγε το Τραυμα κι εγω το τραγουδουσα με τετοιο παθος που απορω τι τραυματα μπορει να ειχα τοτε και ταυτιζομουνα αλλα τρεχα γυρευε! Θυμαμαι οτι ενα απο τα πρωτα μπλουζ ηταν ο Τελευταιος Χορος, θυμαμαι ενα παρτυ που ειχαμε κανει καραοκε και μια συμμαθητρια μου τραγουδουσε τα Μαυρα Γυαλια, επισης με μεγαλο παθος, ακομη στο δημοτικο... Θυμαμαι οτι μεγαλωνοντας αρχισα να ακουω αλλιως ολα αυτα τα τραγουδια, κι εκει μαζι με τις πρωτες καψουρες ειναι που τα νιωθεις να διαπερνανε κυριολεκτικα το πετσι σου και να καταλαβαινεις τι ειναι αυτο που τραγουδας απο τα γεννοφασκια σου! Και θυμαμαι, τους δικους μου να συζητανε για μια παρασταση... τους ΔΑΙΜΟΝΕΣ. Με τη Βισση. Τα τραγουδια ηταν του Καρβελα. "Γιατι δεν με πηγατε;;;;;" ...χτυπιομουνα. "Δεν ητανε για σενα, ησουνα μικρη!" μου λεγανε. Ε λοιπον μεγαλωσα! Και τους ειδα τους Δαιμονες και τους καταχαρηκα, και τους εζησα, και τωρα θα τους θυμαμαι και αυτους!!!
Κατι λεει ο Καρβελας στο προγραμμα στο σημειωμα, για ευδαιμονια... Και λεει αληθεια. Ειναι ενα θεμα και ενα θεαμα τοσο σκοτεινο, και παρολλα αυτα, οσο το παρακολουθεις, και το ζεις, αντι να σε κυριευει ο τρομος, το μονο που σε κυριευει ειναι η ευδαιμονια. Η ευχαριστηση. Ευχαριστουμε!

Στα τεχνικα του πραγματος... Επι σκηνης, μαζι με την Αννα Βισση, η Εβελινα Παπουλια ΕΚ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΗ!!!!, φανταστικη, ο ρολος της ειναι λες και γραφτηκε γι`αυτην και δεν σου επιτρεπει να σκεφτεις καμια αλλη να το κανει αυτο το πραγμα, ο Παναγιωτης Πετρακης, επισης πολυ καλος, στο στοιχειο του, λες και γεννηθηκε γι`αυτο, και ειχε να κανει ενα απο τα ομολογουμενως πιο δυσκολα πραγματα που εχω δει στη ζωη μου και το εκανε καλα, και ενας 20μελης θιασος. Μεγαλη παραγωγη, εννοειται, φοβερα σκηνικα, καλα κοστουμια, πολυ καλος φωτισμος, εφφε, ...για τη μουσικη τι να πω; Καλη μουσικη; ΦΟΒΕΡΗ μουσικη!!! Εχει δοθει παραταση των παραστασεων, προλαβαινετε, ΔΑΙΜΟΝΙΣΤΕΙΤΕ!!!!!!

 

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

TA KOKKINA ΦΑΝΑΡΙΑ




...ειναι ισως η πιο συζητημενη και πολυαναμενωμενη παρασταση της χρονιας!
Δεν εχω καταφερει να καταληξω στο γιατι ομως! Φταιει που ειναι ενα εργο που ολοι εχουμε δει και αγαπησει στην κινηματογραφικη μεταφορα του; Φταιει που ο σκηνοθετης του ειναι ενας εξαιρετικα ιδιαιτερος καλλιτεχνης και ολοι περιμενουν με αγωνια το αποτελεσμα; Φταιει που -κακα τα ψεματα- δεν εχει πια τις παραστασεις που ειχε καποτε, γινονται παρα πολλες ακομη, αλλα οι περισσοτερες ειναι αμφιβολου ποιοτητος, και καπως ετσι, ολοι, εναπωθεσαμε τις ελπιδες μας στα Κοκκινα Φαναρια; Τι φταιει; ΄Η μηπως ειναι η απλη περιεργεια που εχουμε ολοι για το ποσο σοκαριστικη μπορει να ειναι μια παρασταση;
Ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη... Τα Κοκκινα Φαναρια, γραφτηκαν απο τον Αλεκο Γαλανο, για το θεατρο και μετα, διασκευαστηκαν συμφωνα με την εποχη τους βεβαια, σε μια πιο σοφτ εκδοχη για τον κινηματογραφο. Και η ταινια που εγινε τοτε, σταθηκε σταθμος, αναφορα και μετρο συγκρισης για ολο τον κοσμο! Τα Κοκκινα Φαναρια, του Κωνσταντινου Ρηγου, που ανεβαινουν σημερα στο Εθνικο, ειναι διασκευη του θεατρικου εργου, προσαρμοσμενο στην σημερινη εποχη. Το εργο του Γαλανου, θεωρηθηκε πολυ σκληρο για την εποχη του και στην ταινια, ωραιοποιηθηκε. "Οι ανθρωποι ειμαστε ζωα." λεει χαρακτηριστικα. Μιλαει για βιασμους, του σωματος και της ψυχης, μιλαει για επιβιωση, μιλαει για το περιθωριο, μιλαει για τα παθη, μιλαει για την ελπιδα, μιλαει για την απογνωση, μιλαει για την πολυποθητη λυτρωση που σε καποιους ανθρωπους που ζουν εκει παραμερα που δεν θελουμε να κοιταξουμε, δεν ερχεται ποτε. Και ειναι σκληρο, ειναι απανθρωπο, ειναι περα για περα αληθινο ομως. Ειδικα σημερα. Και ο Κωνσταντινος Ρηγος, διασκευαζει τα Κοκκινα Φαναρια του Γαλανου. Με ολη την σκληροτητα που απαιτειται απο το εργο αλλα και απο την σημερινη εποχη.
Παρολα αυτα, το αποτελεσμα ειναι αναμεικτο. Τον Ρηγο τον λατρευω, εχω δει τις περισσοτερες δουλειες του, ειμαι τρελη φαν και ενθουσιαστηκα οταν ακουσα οτι ανεβαζει τα Κοκκινα Φαναρια. Μετα λυπης μου, καταληγω στο οτι η ταινια ηταν καλυτερη. Χωρις αυτο να σημαινει οτι η παρασταση ειναι κακη. Απο την παρασταση μου ελειψε τρομερα η αισθητικη του καλλιτεχνη-χορογραφου Ρηγου. Ανοιγει εκπληκτικα, με μια σκηνη γροθια στο στομαχι στην οποια δινει σαφεστατα το στιγμα του, αλλα μεχρι εκει. Μετα διεκπεραιωνει τον ρολο του. Μεγαλο μερος της παραστασης εξελισσεται σε βιντεο, κατι που δεν καταλαβα ποτε το γιατι, και θεωρω οτι ηταν τεραστιο μειον, και ενας θιασος, μετριων ηθοποιων -πλην καποιων εξαιρεσεων- να προσπαθει να κανει οτι καλυτερο μπορει και να ανταγωνιστει τα ονοματα της Καρεζη, της Διαμαντιδου, της Χρονοπουλου, της Χελμη, του Φουντα, του Κατρακη, του Παπαμιχαηλ... Δεν μπορειτε, σορυ. Πολυ καλη η Ευγενια Δημητροπουλου, εκπληξη, στον ρολο της Μυρσινης που στην ταινια ειχε η Ελενη Ανουσακη, πολυ καλη η Μαρια Κιτσου ως Ελενη, ο ρολος της Τζενης Καρεζη, πολυ καλη η Θεοδωρα Τζημου, αυτο κι αν ηταν προκληση, να πεις το Ντορη μη φυγεις θα φαρμακωθω! και να μην λειψει απο κανεναν η κραυγη της Χελμη, μπραβο της! Πολυ καλος και ο Νικος Ψαρρας στον ρολο του Μιχαηλου. Απαραδεκτη η Ελενη Κοκκιδου. Ανυπαρκτος ο Νικος Αλεξιου. Οκ ο Παναγιωτης Μπουγιουρης αλλα δεν νομιζω οτι ειχε κανενας ιδιαιτερες απαιτησεις. Οκ και η Κωνσταντινα Μιχαηλ που ακομη αναρωτιεμαι απο που την θυμηθηκανε και απο που κι ως που βρεθηκε και στο Εθνικο στην παρασταση της χρονιας;;; Ο Κωνσταντινος Ασπιωτης λιγος. Οχι κακος, ποτε, ειναι μια εξαιρετικη παρουσια που εμεινε ομως ανεκμεταλλευτος για καποιο λογο... Η Αλκηστις Πουλοπουλου, επισης οκ, απλα. Για την Ελενα Τοπαλιδου, δεν εχω λογια, συγχαρητηρια! Ο Νικολας Στραβοποδης, κακος.
Στα τεχνικα! Πολυ καλη μουσικη και εξυπνες επιλογες, αυτο ελειπε βεβαια οταν εχεις τον Δημοσθενη Γριβα! Μετρια σκηνογραφια, ωραια κοστουμια, αδιαφορος φωτισμος.
Και για να καταληξω: ειναι πιο σκληρο απο την ταινια, αλλα οχι σκληρο αντικειμενικα, δεν ειδα την παρασταση σοκ που περιμενα, να το πω ετσι. Δεν σοκαριστηκα απο καταστασεις, δεν σοκαριστηκα απο εικονα, δεν σοκαριστηκα απο λογια. Δεδομενης της θεματολογιας βεβαια! Διοτι καπου διαβασα εναν εξυπνο που ελεγε οτι δεν μπορει στο Εθνικο να βγαινουν ημιγυμνοι! Πουτανες ειναι αγαπη μου, κελεμπια θες να φορανε;;; Θεωρω οτι ειδα τα Κοκκινα Φαναρια που ηξερα, σε μια θεατρικη εκδοχη, οχι οσο "πειραγμενη" θα ηθελα, απο τον Ρηγο περιμενα κατι πολυ πιο εναλλακτικο, πολυ πιο προκλητικο και πολυ πιο αφηρημενο. Ηθελα μια ιδεα, μια αισθηση της Τρουμπας, οχι αναπαρασταση. Εδωσε το στιγμα του στην αρχη, το ξαναειπα, η εισαγωγη ειναι μακραν η καλυτερη στιγμη της παραστασης, εχει καποιες δυνατες στιγμες, εχει ενα επισης δυνατο φιναλε, αλλα το συνολο μου εδωσε την αισθηση μιας απλης αναπαραστασης, ναι, και μου ελειψε η ατμοσφαιρα του Ρηγου, θα το ξαναπω... Θα θυμηθω τον Τιτανικο, λιγα χρονια πριν, θα το θυμησω και σ`εσας, και ισως καταλαβετε τι εννοω:


...αυτη η ιδεα, μια μονη λεξη, απο την οποια δημιουργεις κατι εντελως καινουριο, διαφορετικο, και δικο σου. Στον Τιτανικο ηταν το ναυαγιο, ο πνιγμος, ο θανατος, το τελος, η προσευχη...
Στα Κοκκινα Φαναρια ηθελα να ηταν το σεξ, η πορνη, η ελπιδα, το περιθωριο... αλλα δεν τα ειδα ποτε.


Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ

 

Με πρωτη παρασταση την αποψινη, στο Θεατρο Βραχων, η Ιφιγενεια εν Αυλιδι, ξεκινα την περιοδεια της. Η αρχαια τραγωδια του Ευριπιδη, ανεβαινει σε σκηνοθεσια του Θεμη Μουμουλιδη, με την Ιωαννα Παππα στον ομωνυμο ρολο και ενα all star καστ στο πλευρο της... Ο Στελιος Μαϊνας στον ρολο του Αγαμεμνωνα, η Καρυοφιλλια Καραμπετη στον ρολο της Κλυταιμνηστρας, ο Γιαννης Στανκογλου στον ρολο του Αχιλλεα, ο Μηνας Χατζησαββας, η Αλεξανδρα Σακελλαροπουλου, ενω μελη του χορου ηταν η Λουκια Μιχαλοπουλου, η Λενα Παπαληγουρα, η Ριτα Αντωνοπουλου, και αλλοι. Μια συγχρονη ματια του εργου, σ`ενα υδατινο σκηνικο, οπου ολα ειναι ευθραυστα και ρευστα, πλαισιωμενα απο σιδεριες, με ηχους ελικοπτερων και την ηλεκτρονικη μουσικη του Κωνσταντινου Βητα, μια παγωμενη ματια που σε διαπερνα ομως με επιτυχια. Ενας τοπος ρημαγμενος, ενα παιδι που θυσιαζεται στον βωμο της ελπιδας, η αβεβαιοτητα και οι ισορροπιες. Το δικαιο και το αδικο. Οι βουλες των Θεων, το ακαταλογιστο, η εξουσια, η κοινη λογικη απεναντι στην εξουσια, η μανα που χανει το παιδι της, το παιδι μπροστα στον πατερα, "γιατι;" ... Φυσικα και το εργο ειναι κλασσικο. Φυσικα και ειναι επικαιρο. Φυσικα και η σκληρη-παγερη ματια, επιβαλλεται. Η αθωοτητα και το σθενος της Ιωαννας Παππα ειναι ενας σπανιος συνδυασμος που για μενα τουλαχιστον, την καθιστα μοναδικη. Ειδικα ως Ιφιγενεια. Ηταν εξαιρετικη. Οπως και ο Γιαννης Στανκογλου. Την παρασταση ομως νομιζω οτι δικαιως εκλεβε ο χορος. Καραμπετη και Σακελλαροπουλου ηταν καλες, Μαϊνας και Χατζησαββας, διεκπαιρεωτικοι... Στο συνολο ηταν μια καλη παρασταση, που σιγουρα θα μας απασχολησει το καλοκαιρι!

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Δεν θα γραψω πολλα σημερα... Οχι επειδη δεν εχω τι να πω, αλλα επειδη ηταν μια απο εκεινες τις σπανιες φορες που τα λογια ειναι περιττα!
Στο θεατρο Δημητρης Χορν, ο Γυαλινος Κοσμος του Τεννεσση Ουιλλιαμς, σε σκηνοθεσια της Κατερινας Ευαγγελατου, με την Ναταλια Τσαλικη στον ρολο της Αμαντα, τον Αντινοο Αλμπανη στον ρολο του Τομ, την πρωτοεμφανιζομενη Αμαλια Νινου στον ρολο της Λωρα και τον Κωνσταντινο Γαβαλα στον ρολο του Τζιμ. Δυστυχως ηταν η τελευταια παρασταση, ευτυχως για εμενα που προλαβα να την δω...
Στο ακουσμα του ονοματος Τεννεσση Ουιλλιαμς, ανοιγουν πολλες μεγαλες συζητησεις, πολλες αναλυσεις, ψυχοσυνθεση, υπαρξισμος, φιλοσοφια, σεξ, κοινωνια, προκαταληψεις, οικογενεια, φιλοδοξια... Συζητησεις που εχουν αρχισει παρα πολλες φορες, απο παρα πολλους ανθρωπους χωρις ποτε να τελειωνουν. Προσωπικα ειναι ο αγαπημενος μου συγγραφεας, μακραν. Αυτος ειναι και ο λογος που δεν θελω να επεκταθω σε αναλυση του εργου, περα απο την οποια μεταφορα του εγινε... Ο Ουιλλιαμς ειναι ενας δημιουργος που δεν σου επιτρεπει να τον "κριτικαρεις", τα εργα του απλα σε διαπερνουν, σε αλλαζουν, σε διαμορφωνουν και τελικα σε ξεπερνουν γιατι αντιλαμβανεσαι οτι προκειται για εργα που ειναι πολυ μεγαλυτερα και σημαντικοτερα απ`ολους μας, οποτε τι μπορει να πει κανεις; Τον Τεννεσση Ουιλλιαμς μπορεις μονο να τον νιωσεις κι αυτο ειναι το σημαντικοτερο απ`ολα. Αυτο ομως ειναι και το ρισκο του. Ζουμε στην εποχη που ολα εχουν ειπωθει και ξαναειπωθει. Πως ανεβαζεις ενα εργο που γραφτηκε την δεκαετεια του `40 χωρις να φαινεται κατι παλιο; Και πως μπορεις να το αφησεις ατοφιο και εξισου ουσιαστικο οταν το συνδυαζεις με κατι καινουριο; Σπανιο φαινομενο η επιτυχια των ισορροπιων σε τετοια εγχειρηματα... Η Κατερινα Ευαγγελατου νομιζω οτι το πετυχε καλυτερα απο τον καθενα. Και το αποτελεσμα ηταν απλα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ. Δυστυχως φετος δεν ειδα πολλες παραστασεις, αλλα ακομα κι αν τις ειχα δει ολες, κατι μου λεει οτι ο Γυαλινος Κοσμος ηταν η καλυτερη της χρονιας. Και ηταν και η καλυτερη που εχω δει εδω και πολλα χρονια! Ηταν ΘΕΑΤΡΟ. Με ολη την ουσια της λεξης. Ενα εργο παρα πολυ αληθινο, παρα πολυ διαχρονικο, παρα πολυ απλο και τοσο, μα τοσο σπουδαιο, σε μια σκηνοθεσια τοσο λιτη που σου επιτρεπει να δεις μονο τα νοηματα του εργου και ολες τις πιθανες εκφανσεις τους χωρις να αναλωνεσαι σε σκηνοθετικα τρικ εντυπωσιασμου. Υπηρχαν ευρυματα που μονο σοφα μπορω να τα χαρακτηρισω για το συγκεκριμενο εργο, απο τον τροπο που "επαιζε" με την υποσταση των χαρακτηρων και σε καθηλωνε σε μια ατμοσφαιρα σουρεαλιστικη και εγκλωβισμενη και παγωμενη και σχεδον κλειστοφοβικη μεχρι το οτι το μοναδικο σκηνικο περα απο τις καρεκλες ηταν το ψυγειο, ολα, ολα, ολα ηταν πολυ σοφα μελετημενα. Ακομη και η κωμικοτραγικη αποδοση του ρολου της Αμαντα (που το κωμικο στοιχειο ειναι κατι που δεν υφισταται στα εργα του Ουιλλιαμς) ηρθε και κουμπωσε τοσο ομορφα χωρις να μειωνει τιποτα, το αντιθετο μαλιστα, εγινε ακομα πιο αληθινο. Συγκλονιστικες οι ερμηνειες και των τεσσαρων πρωταγωνιστων, αλλα ειδικα η Ναταλια Τσαλικη και ο Αντινοος Αλμπανης ηταν εκπληκτικοι, ηταν σπαρακτικοι, ηταν απο τις καλυτερες ερμηνειες που εχω δει ποτε! Εξαιρετικη μουσικη, εξαιρετικη σκηνογραφια και επειδη ειπα οτι δεν θα πω πολλα και δεν το τηρησα τελικα, ηταν μια απο εκεινες τις φορες που πηγαινεις στο θεατρο και δεν παρακολουθεις μια παρασταση απλα... Ηταν απο εκεινες τις φορες που πηγαινεις στο θεατρο και "ζεις" κατι που δεν θελεις να τελειωσει! Και ακριβως ετσι θα επρεπε να ειναι ολες οι παραστασεις που διασκευαζουν Τεννεσση Ουιλλιαμς. Γιατι ειναι καποια πραγματα που δεν γινεται να τα περιγραψεις ακομα κι αν γι`αυτα σκοπευεις να πεις μονο τα καλυτερα, δεν εχει σημασια ομως, οφειλεις να τα ζησεις μονο. Ετσι ηταν κι ο Γυαλινος Κοσμος της Κατερινας Ευαγγελατου. Κι οσοι τον ειδαν, πιστευω οτι ξερουν τι εννοω... ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!  

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012


ΜΑΚΜΠΕΘ
...δια χειρος Θωμα Μοσχοπουλου, με τον Αργυρη Ξαφη στον ομωνυμο ρολο, στην Στεγη Γραμματων και Τεχνων του Ιδρυματος Ωναση, για λιγες ακομα παραστασεις.
Οι εντυπωσεις: αναμεικτες.
Θεωρω οτι το Μακμπεθ ειναι το μεγαλυτερο αριστουργημα που γραφτηκε ποτε απο τον Σαιξπηρ και ενα απο τα σπουδαιοτερα εργα στην ιστορια του θεατρου, αλλα και της μυθοπλασιας γενικοτερα. Προκειται για ενα εργο με παρα πολυ μεγαλα νοηματα, τα οποια σε διαπερνουν τοσο αβιαστα, οσο κουραστικος κι αν θεωρειται ο λογος του Σαιξπηρ απο καποιους (αν και πιστευω οτι στο συγκεκριμενο εργο ακομη και η φλυαρια του ειναι πανεμορφη) και οσο "πειραματικο" κι αν ειναι το ανεβασμα που παρακολουθεις, που ειναι αδυνατον να μεινεις ανεγγιχτος. Οταν βλεπεις το Μακμπεθ, ή οταν διαβαζεις το Μακμπεθ, απλα ανατριχιαζεις, συγκλονιζεσαι, γνωριζεις την εννοια του δεους, κι ολα τα υπολοιπα απλα δεν εχουν σημασια, εισαι ετσι κι αλλιως κερδισμενος. Απο την αλλη, το ονομα του Θωμα Μοσχοπουλου ειναι ενα ειδος εγγυησης, τουλαχιστον για τους πιο ενημερωμενους, οπως και τα ονοματα των ηθοποιων που παιζουν στην παρασταση. Αυτο που θελω να πω ειναι οτι το προβλημα στη συγκεκριμενη παρασταση, νομιζω οτι ειναι οι ιδιες οι προσδοκιες του κοινου! Η παρασταση δεν ειναι κακη, ουτε ειναι μετρια, η παρασταση ειναι καλη, ομως γνωριζοντας το εργο, γνωριζοντας τους ηθοποιους, και γνωριζοντας τις δουλειες του Μοσχοπουλου, περιμενεις να δεις κατι που στην χειροτερη περιπτωση θα ειναι καθηλωτικο! Και τελικα δεν ειναι καθηλωτικο γιατι πολυ απλα αυτο που ειχες εσυ στο μυαλο σου με αυτα τα δεδομενα, δεν εχει καμια σχεση με αυτο που υπηρχε στο μυαλο του Μοσχοπουλου!
Το Μακμπεθ ειναι μια ιστορια διαχρονικη, δυστυχως ακομη τρομακτικα επικαιρη, μια ιστορια αιματοβαμμενη και απολυτα αληθινη κατα μια εννοια... Ειναι μια ιστορια για την διψα της εξουσιας, για τη συνειδηση που χανεται (ή και οχι;), για την αλλαζονεια του ανθρωπου, για τον φθονο, για τη μοιρα, αλλα και για ολα τα πραγματα που ενω μας ξεπερνουν νομιζουμε οτι μπορουμε να ελεγξουμε... "Κι ας γνωριζετε ολοι πως η σιγουρια ειναι ο πρωταρχικος εχθρος των θνητων" λεει το εργο. Και ειδικα στην Ελλαδα του σημερα, αυτο το εργο, ειναι τρομακτικο. Το ηξερα απο παλια, αλλα χτες, πηρε αλλες διαστασεις. Ειναι ενα εργο που νομιζα οτι μιλουσε για την ματαιοδοξια, την απληστια και τη ραδιουργια των ανθρωπων, ομως αυτη τη φορα, μου φανηκε καθαρα πολιτικο. Ομως ειπαμε, αυτο ειναι ο Σαιξπηρ, πολλες ερμηνειες και πολλα επιπεδα... ισως γι`αυτο να κουραζει καποιους, η προσπαθεια και μονο να σκεφτεις το ποσα πραγματα μπορει να χωρανε σ`ενα εργο του, ειναι εξοντωτικη!
Η σκηνοθεσια ιδιαιτερη. Αναμενομενο αυτο... Οπως καθε "πειραγμενο" εργο, ειχε θετικα και αρνητικα. Μ`αρεσε η ολη μεταφορα του εργου. Αχρονη αλλα και πολυ συγκεκριμενη και ξεκαθαρα τοποθετημενη, αρκετα καυστικη θα ελεγα. Εξαιρετικοι φωτισμοι, εξαιρετικοι ομως, νομιζω πως ηταν το μεγαλυτερο ατου της παραστασης, εξυπνη και ευρηματικη σκηνογραφια με μετρια ομως κοστουμια, και πολυ ομορφα μεν, περιττα δε βιντεο... Αυτο που μου ελειψε σκηνοθετικα ηταν το "σκοτεινο" κομματι του εργου. Οι μαγγισες, τα κορακια, το αιμα... Το αιμα που δεν φευγει απο τα χερια τους! Αυτο ειναι ο Μακμπεθ! Και δεν το ειδα οσο θα ηθελα ή οπως το φανταζομουν... Η μουσικη ηταν επιοικως απαραδεκτη, μου θυμησε φτηνη ταινια τρομου του `80... Αυτα στα αρνητικα.
Οι ερμηνειες τωρα! Ο Αργυρης Ξαφης ως Μακμπεθ ειναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ!!! Τον εχω δει παρα πολλες φορες, ειναι ενας απο τους σπουδαιοτερους ελληνες ηθοποιους κατ`εμε, τον ειχα ξεχωρισει ως Ηρακλη στην Αλκηστη, παλι του Μοσχοπουλου, και ελεγα οτι εκεινη ηταν η μεγαλυτερη ερμηνεια της ζωης του, αναθεωρω. Ηταν ενας συγκλονιστικος Μακμπεθ! Η Αννα Μασχα ως Λαιδη Μακμπεθ, παρα πολυ καλη στο φιναλε της, διεκπεραιωτικη ομως στο συνολο, ηθελα λιγο παραπανω! Ο Γιωργος Χρυσοστομου, ως Μακνταφ, πολυ ευχαριστη εκπληξη, τον θεωρω ενα τεραστιο ταλεντο ομως πρωτη φορα τον ειδα σε κατι τοσο σοβαρο οποτε ειχα λιγες επιφυλαξεις, κατεληξα ομως σε ενα πολυ μεγαλο Μπραβο του! Ο Κωστας Μπερικοπουλος ειναι λιγο ηθοποιος πασπαρτου... Κολλαει σε οποιονδηποτε ρολο (γι`αυτο μαλλον κραταει τεσσερις στο εργο) αλλα παιζει τα παντα με το ιδιο ακριβως υφος. Απαραλλαχτος, ασχετα με το εργο και τον ρολο! Οφειλω να του αναγνωρισω ομως τον Θυρωρο, ηταν απολαυστικοτατος! Ο Αστεριος Πελτεκης, ως Μπανκο, τον ειδα πρωτη φορα στο θεατρο, απο το L.A.P.D. τον ηξερα οφειλω να ομολογησω, ηταν πολυ καλος... Ο Θανος Τοκακης στον ρολο του Μαλκομ, τον εκτιμω, περιμενα κατι παραπανω ομως, πηγαινει πολυ καλα και θα ειναι κριμα αν αρχισει να βολευεται. Και τελος η Ξενια Καλογεροπουλου, Μαγισσα/Υπηρετρια. Δεν θελω σε καμια περιπτωση να ακουστει ασχημα γιατι ειναι συμπαθεστατη, αλλα νομιζω οτι αυτοι που την εκθειαζουν το κανουν μονο και μονο επειδη προκειται για μια παλια ηθοποιο. Εκανα προσπαθεια για να την ακουσω, στο δευτερο οραμα του Μακμπεθ ηταν εντελως ασυντονιστη και το χειροτερο ειναι οτι στο υφος της και στα λογια της Σαιξπηρικης Μαγισσας δεν ειδα καμια διαφορα απο το υφος που ειχε ως κοριτσακι στις χαζες ελληνικες ταινιες... Ζητω ταπεινα συγγνωμη αλλα θεωρω μεγα σφαλμα το οτι η Μαγισσα, αυτος ο ρολος με αυτα τα τοσο υπεροχα λογια, δοθηκε στην Ξενια Καλογεροπουλου.
Αυτα σε οτι αφορα την παρασταση. Θα συνεχιστει μεχρι και τις 25 Φεβρουαριου, οσοι ενδιαφερεστε νομιζω οτι σαν συνολο αξιζει τον κοπο...
Τωρα, επειδη πρωτη φορα βρεθηκα στη Στεγη, ας πουμε λιγα λογια και γι`αυτο... Ευκολη προσβαση σε βολικο μερος. Οι τιμες των εισητηριων ειναι αρκετα τσιμπημενες για τα δεδομενα μας. Ο χωρος του θεατρου ειναι μεγαλος, καινουριος, καθαρος, τα καθισματα πολυ ανετα, και οι πορτες πολυ θορυβωδεις με αποτελεσμα οποιοσδηποτε κινειται στη διαρκεια της παραστασης να ακους ενα τεραστιο "γκραπ" που σου σπαει τα νευρα γιατι κι ο Ελληνας δεν εχει ησυχια αλλα αυτο το ξερουμε οποτε ας προσεχανε λιγο την πορτα τουλαχιστον! Τελος παντων. Ενα μεγαλο αρνητικο για μενα ειναι το ολο υφος. Δεν υπαρχει τιποτα που να θυμιζει την αιγλη και τη ζεστη και την ατμοσφαιρα ενος θεατρου... Θα μου πεις, ειναι πολυχωρος. Μπαινοντας ομως, αισθανεσαι να μπαινεις στη ΝΑSA. Διαστημικα. Ολα. Γυαλι, φωτισμοι, σεκιουριταδες παντου, ευγενικοι μεν αλλα παντου! Ενα τεραστιο, παγωμενο, μοντερνο, μινιμαλιστικο κτισμα που κανει το ενδεχομενο μιας οποιασδηποτε παραστασης εκει μεσα, να σου φαινεται τρελο! Ο χωρος του θεατρου, περιποιημενος αλλα θα μπορουσε να ειναι και μια αιθουσα διαλεξεων ας πουμε... Λειπει η ζεστη. Κι οταν αγαπας το θεατρο, αυτο, ειναι κατι που ενοχλει.



Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

ΜΗΔΕΙΑ
Χτες Παρασκευη και σημερα Σαββατο, το βραδυ, μπορειτε να παρακολουθησετε στο Ηρωδειο την Μηδεια. Η αρχαια και πασιγνωστη τραγωδια του Ευριπιδη, παρουσιαζεται σε σκηνοθεσια του Αντωνη Αντυπα, απο ενα δυνατο καστ ηθοποιων. Η Αμαλια Μουτουση, στον ομωνυμο ρολο, ο Χρηστος Λουλης στον ρολο του Ιασονα, ο Αρης Λεμπεσοπουλος ως Κρεων, ο Γιαννης Νταλιανης Αιγεας, ο Δημητρης Ημελλος Αγγελος και η Μαρια Καλλιμανη κορυφαια του Χορου.
Η υποθεση του εργου, πασιγνωστη. Η Μηδεια, κορη του βασιλια της Κολχιδας, ερωτευεται τον Ιασονα, σκοτωνει τον αδελφο της για χαρη του, οργανωνει την δολοφονια του Πελια, φονια του πατερα και του αδελφου του Ιασονα, και τελος διαφευγει μαζι του στην Κορινθο, οπου και ο Ιασονας την εγκαταλειπει για την Γλαυκη, κορη του βασιλια Κρεοντα. Η Μηδεια αποφασιζει να εκδικηθει, δηλητηριαζει τη Γλαυκη και τελος σκοτωνει τα ιδια της τα παιδια για να πληγωσει τον Ιασονα.
Μια παρασταση απλη, με την καλη εννοια της λεξης, αποδοτικη, και αρτια, εχει δυνατες στιγμες αλλα στο συνολο της δεν κανει κανενος ειδους υπερβαση. Ο σκηνοθετης εχει δηλωσει πως ηθελε να κανει μια Μηδεια απλη, αφαιρετικη και κλασσικη. Και τα καταφερε. Αυτο που δεν ξερω ειναι το τι ηθελε να πει μεσα απο μια τετοια Μηδεια. Αυτο που θελω να πω ειναι οτι οταν ανεβαζεις ενα τοσο γνωστο εργο, αποψη μου ειναι οτι πρεπει να εχεις να πεις κατι καινουριο μεσα απο αυτο, αντι απλα να το αναπαραστησεις. Αυτη ηταν και η μοναδικη μου ενσταση στην ολη προσεγγιση της παραστασης. Δεν το ενιωσα ποτε να απογειωνεται! Το ενιωσα οπως οταν διαβαζα το κειμενο του Ευριπιδη, και μεσα απο ζωντανους ανθρωπους, εικονες και ερμηνειες δεν πηρα τιποτα παραπανω απο αυτο που ειχα ηδη παρει απο τις λεξεις. Βεβαια οι αποψεις επι του θεματος διιστανται, καθως μεγαλη μεριδα του κοσμου θεωρει πως τα κλασσικα εργα καλο ειναι να παραμενουν ανεγγιχτα, αλλα προσωπικα διαφωνω. Ο Αντωνης Αντυπας ομως ειναι ενας καταξιωμενος σκηνοθετης, γνωστος για τις μη παραβατικες σκηνοθεσιες του, αρα εξ αρχης δεν ειχα και αλλου ειδους προσδοκιες...
Δυνατα σημεια της παραστασης η υποβλητικοτατη μουσικη της Ελενης Καραϊνδρου, και η σκηνογραφια. Οι ερμηνειες καλες, οχι αποθεωτικες ομως, η Αμαλια Μουτουση υπηρξε μια πολυ ηρεμη Μηδεια, μια Μηδεια που δεν σπαραζει, δεν παρανοει, δεν παθιαζεται, εμφανως τουλαχιστον, αλλα μια Μηδεια που αποφασιζει και εκτελει. Και αυτο νομιζω οτι ειναι κατι που αναιρειται απο τον ιδιο τον συγγραφεα. Η Μηδεια ειναι μια βαρβαρη, ειναι μια μαγισσα, ειναι μια αδιστακτη γυναικα κατακυριευμενη απο τα παθη της. Η Μηδεια της Αμαλιας Μουτουση (ή του Αντωνη Αντυπα, αυτο ειναι κατι που δεν θα το μαθουμε ποτε μαλλον) ειναι μια γυναικα που σκοτωνει τα παιδια της χωρις να χασει ουτε λεπτο την αυτοκυριαρχια της. Ηταν μια αποψη ομως. Ο Ιασονας του Χρηστου Λουλη, καλος, η πλεον αρτια ερμηνεια της παραστασης, ομως τον Χρηστο Λουλη τον εχουμε δει αμετρητες φορες να ειναι εξαιρετικος, οποτε το "καλος" στην συγκεκριμενη περιπτωση δεν ξερω αν ειναι θετικο, αλλα και παλι θα το ριξω στον σκηνοθετη, γιατι ο Χρηστος Λουλης ειναι οτι καλυτερο εχουμε στην Ελλαδα υποκριτικα, και το εχει αποδειξει επανειλημμενως, οποτε μαλλον κατι αλλο εφταιξε. Νταλιανης, Ημελλος και Καλλιμανη, καλοι, για τον Αρη Λεμπεσοπουλο δεν θελω να πω πολλα γιατι θα γινω πολυ κακια. Ηταν μακραν το χειροτερο σημειο της παραστασης. Ωδυνηρο θα ελεγα.
Παρολα αυτα, το συνολο δεν ηταν κακο. Σιγουρα δεν ηταν μια παρασταση που δεν θα ξεχασω ποτε, ηταν ομως μια παρασταση που εκπληρωσε τον στοχο του σκηνοθετη της αξιοπρεπεστατα. Αρκει κανεις να συμφωνει μ`αυτον.

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011




ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ
...ανεβαινει για λιγες ακομη παραστασεις, μεχρι τις 17 του μηνα, στο Κεντρο Πολιτισμου Ελληνικος Κοσμος, στην Πειραιως. Προκειται για μια πειραματικη παρασταση ενος θεατρικο-εικαστικου δρωμενου, οπου οικογενειακες ιστοριες παρουσιαζονται μπροστα απο ζωγραφικα εργα νεων καλλιτεχνων, φτιαγμενα ειδικα για την παρασταση.
Το εργο του Ζοελ Πομερα, σκληρο, απελπισμενο, και περα για περα αληθινο, κατορθωνει να συνδυασει το φως με το σκοταδι στην υπαρξη (ή οχι;) ενος παιδιου, σε μια αποθηκη, αναμεσα σε ξυλινα κασονια και καμβαδες, παραθετωντας πορτραιτα χαμενων ψυχων, γονιων και παιδιων που μονο τους οπλο εχουν το Ονειρο.
Μια ιδιαιτερη συνθεση, μοναδικης αισθητικης, ενας λογος γροθια και δυνατες ερμηνειες, καποιες εκ των οποιων εξαιρετικες, αλλα σε ενα τοσο δυνατο συνολο ας μην κανουμε διακρισεις, και μια παρασταση που δεν μοιαζει με καμια αλλη! Οσοι μπορειτε, σπευσατε!
Η σκηνοθεσια ειναι της Φροσως Λυτρα, ενω επι σκηνης βρισκονται η Βικη Βολιωτη, η Βανα Πεφανη, η Ληδα Ματσαγγου, ο Αντινοος Αλμπανης, ο Γιαννης Στεφοπουλος, ο Διαμαντης Καραναστασης, η Μαριαννα Καλμπαρη και αλλοι.
***
Οσον αφορα στη διοργανωση τωρα! Εχω θεμα... Ειναι η πρωτη φορα που ανεβαινει παρασταση στον συγκεκριμενο χωρο, απο οτι μαθαμε τουλαχιστον. Η διευθυνση που δινεται ειναι Πειραιως 254, Ταυρος, και η παρασταση υποτιθεται οτι ανεβαινει στο Κεντρο Πολιτισμου Ελληνικος Κοσμος, το οποιο οντως και βρισκεται εκει. Αυτο που δεν αναφερεται πουθενα, ειναι το οτι το κτιριο 56 οπου και παιζεται το εργο, βρισκεται σε αλλο οικοδομικο τετραγωνο! Η εισοδος του μαλιστα ειναι σε ενα στενακι στο οποιο κανονικα ειναι η εισοδος του Φεστιβαλ Αθηνων, του οποιου η διευθυνση ειναι Πειραιως 260! Προχωραμε σ`αυτο το στενακι, περναμε το Φεστιβαλ, συνεχιζουμε με βαρκα την ελπιδα για να φτασουμε σε μια ταμπελα που λεει οτι "Αυτο το παιδι παιζεται εκει" και απο κατω εχει ενα βελακι με την αναλογη κατευθυνση! Δεν θα σχολιασω το οτι η ταμπελα ειναι σαν να την εγραψε ο γυφτος για τον παγκο της λαϊκης... Ντροπη! Μονο στην Ελλαδα γινονται αυτα, και ειναι κριμα τη στιγμη που γινονται τετοιες αξιολογες προσπαθειες που δειχνουν οτι ακομη υπαρχουν απομειναρια πολιτισμου σ`αυτον τον τοπο, την ιδια στιγμη να κανουμε οτι μπορουμε για να δειξουμε το μεγαλειο μας κι απο την καλη κι απο την αναποδη!